| تبليغات | X |
 |
 |
|
| دوبله،دوبلاژ و دیالوگهای به یاد ماندنی و... |
|
دربارۀ الی...
به هیبت لبخندی که حجاب هراس نشد موسم نزدیکی آسمان و آب به ژرفای کودکانه های از یاد رفته عیش های مزه مزه شده به فغان های در حبس کشیده شرم نیکی به ناسپاسان به نعره هایی که آواز بی گناهی حسرتشان شد بغضهای تنگ تر از حلقۀ عبرت به لکه های بی حساب معصومیت مرثیۀ چکاوکان میکدۀ سکوت به غمزۀ شکرین و تلخی بی پایان ضیافت برهنگی الفاظ به جبر،تاختۀ غربتت مکر جام های تهی به دیر رسیدنت به قیل و قال تار شدن ظهورت صبر جاودان دلشدگان به تکاپوی بسیار برای خویش ی خاموش ن غم ا ت د ل برک ا ن غمگ ی ن
به ستایش خوشتراش سوگ شیرین
|
|
+ نوشته شده در
شنبه سیزدهم تیر 1388ساعت 12:56 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
نینوا نه،دیگر بهانه ای نمانده بود برای ماندن و دم نزدن هیچ بهانه ای نبود تا دوام تحمل تمام ستاره ها به شماره قربانی تاریکی شدند و سیاهی شب همه را بلعید بوی مرگ میان کوچه ها دل می زد.شبیه نبض ابلیس در امتداد تاریکی باید می رفت.باید می رسید تا آخرین ستاره هیچ بهانه ای نمانده بود.هیچ ترانه ای حتی
شاعران شیرین پرداز خواب بودند و واژه ها در چپاول ابتذال میپوسید یک به یک از آسمان گرفته تا باد.از خاموشی تا فریاد حلقه های دود میان عطش کاغذها گر می گرفت و گوشهای سکوت تیز میشد کسی نبود.هیچ سری در پیشگاه آزادی به زیر نمی آمد باید میرفت.با کودکان سپیده.با دختران سبز پوش بهار آلود باید می سوخت.منزل به منزل،تا عطشگاه خون آلود.در سکوت شمع ارواح خفته آن تاریکیهای عبوس،سر در آخور پندارهای هرزه به نیش نکبت و ناسزا کابوسهای خاکستری می پرداختند و هوسهای کهنه گلوی آرزوهای روشنش را به تیغ زهر آگین لذت می دریدند او می دانست قامت تمام رؤیاهای کودکیش از سمند خسته غربتی شرمگین بر زمین می افتاد و از فرط فروتنی بی دست و استوار در خون سجده می کرد
او فهمیده بود تمامی اینها را در انعکاس تبسمی دور،خاطره ای رنجور دیده بود دیده بود که خواهر خستگیهای خدا در اندوه جانکاه کودکان آب،چشم به راه نیامدنی مقدر همیشه آن دورهای آبی را که به غربت بی انتهای غروب می مانست می نگرد او می دانست اما باید میرفت تا قتلگاه حقیقت راهی نمانده بود
ظهر بود و ظهور خورشید آرمیده در روشنترین منزلگاه تا در روشنایی زمین محو شود و زمین در خود نمی گنجید از فرط روشنی
ابلیس زوزه می کشید
سیمای سنگها و شمشیرها از شرم خونین این را از میان آن همه غبار دیدم
سری روی نیزه بود "هوشمند مشایخی"
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوازدهم دی 1387ساعت 5:29 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
"آدم چلچله نیست که بهار بیاد و پاییز بره"
یرخی خاطرتو نخواسیم که چار صبا نبینیمت کفتر دلمون پر بیگیره و فکری شی که طرفت نالوطی بود. به عصمتت تو نباشی میخوام دنیاش نباشه. اول و آخر بی صفتاش خودم اگه حرفمون با دلمون توفیر کنه. اون روزی که چشامو گذوشتم کف پات و گفتم قبل تو نبوده بعد تو هم نیست،شد حرف ما تا دنیا دنیاست که اگه غیر این باشه آخرت ما جفت با آخرت یزید. یادته؟ حرم وجودت ثانیه نیگارو از ما قاپید آخرشم نشد که بچرخه تو زبونمونو مقر بیایم... جفت زبونمون نشد منتها هم تو گرفتی ما چی میخوایم بگیم هم ما فهمیدیم هر چیم که وجود می کنیم و چشم دریده های گرگ صفت و تو رو ناک اوت میکنیم پیش شما بند بند وجودمون خاک گذرتونو گلاب پاشی میکونه. عرض آخرآدم چلچله نیست که بهار بیاد و پاییز بره اونی که واس ما اومد دیگه رفتنی تو کارش نی
دهم دی ماه یک هزار و سیصد و هشتاد و هفت
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دهم دی 1387ساعت 12:27 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
تسبیح شمار قطعه خرد رامشگران فراخی قرنهای من.
لاله کوچک طلب کاکتوس از آب گذشته کرد در گرگ و میش افسون دالا نها آن را یافتم.
به دست آویز پیشکشی بی بها سده را لحظه لحظه شیرین کنم.
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه یکم دی 1387ساعت 3:4 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
به شکوه پیشانیت سوگند آنگاه که نسیم دانه های درشت عرق را بر پهنه سپید سیمایت میخشکاند
و به ابرها که بر سرت باران میشدند و فروتنانه در هیبت حضورت سر بر خاک میگذاردند و به ستارگان که در برق چشمانت مؤمنانه محو میشدند
و به مهربانی که سرشار از تبسمت سر بر شانه یاسها بوی پیراهنت را می شمید
به گیسوان سیاهت که پیچ پیچ و شکن شکن سیمای مهرت را افزون میکرد تو تجسم پر شکوه رحمتی برای تمام جهان
سلام میدانم که در حصار پیچ کوچه هم که پنهان شده باشم زودتر سلام میکنی
دل تا هوای خاطره ات را میکند آغوش روشن تو گشوده است
آنقدر تبسم میکنی تا از حوالی این تاریکستان پر بکشم تا نوازش تو
کاش اینگونه در حقارتی مزمن گرفتار نبودم
ای کاش میشد شبی آنگاه که حدیث نجیب چهره ات دهان به دهان در آرزوهای ارغوانی ملکوتیان می پیچید صورت به صورت آسمان فریاد برآورم که من نیز انسان آفریده شدم هم بغض تو هم درد تو
ای کاش می توانستم "هوشمند مشایخی"
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت 7:34 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
چه آواهایی که می آیند
اوج میگرند و کسی را یارای رسیدن به آنها نیست تنها باید گوش داد و گوش داد و لذت را در آغوش کشید
پرواز واژگان نغمه سرای بهار،تابستان،پاییز و زمستان خلداشیان ایرج ناظریان
سرزمین فراوانی،همیشه مطمئن بودم که خدا طرف اونهاست ولی*حالا زیاد مطمئن نیستم. ((Marathon Man))
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت 1:27 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
هنوز با منی بو میکشم تو را می شنوم چشمهایم را به پرواز می آورم غبار را کوتاه می کنم دیرگاهیست مرواریدها شعله می کشند طوفان غروب نمی کند
هنوز با من است بلندیهای طعم غنچه لبانت می بینم خود را در آینه تمثیل آفریننده دوباره ها در برش سرخی های از دست رفته سکوت تو را می خواند مانده ای به ماندگاری نامت
هنوز با توأم
بیست و سوم آبان یک هزاروسیصدوهشتادوهفت
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387ساعت 12:31 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
سفر ایستگاه
قطار می رود تو میروی تمام ایستگاه می رود
و من چقدر ساده ام که سالهای سال در انتظار تو کنار این قطار رفته ایستاده ام و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام!
اخوانیه چرا عاقلان را نصیحت کنیم؟ بیایید از عشق صحبت کنیم
تمام عبادات ما عادت است به بی عادتی کاش عادت کنیم
چه اشکال دارد پس از هر نماز دو رکعت گلی را عبادت کنیم؟
به هنگام نیت برای نماز به آلاله ها قصد غربت کنیم
چه اشکال دارد که در هر قنوت دمی بشنو از نی حکایت کنیم؟
چه اشکال دارد در آیینه ها جمال خدا را زیارت کنیم؟
مگر موج دریا ز دریا جداست چرا بر ((یکی)) حکم ((کثرت)) کنیم؟
پراکندگی حاصل کثرت است بیایید تمرین وحدت کنیم
((وجود)) تو چون عین ((ماهیت)) است چرا باز بحث ((اصالت)) کنیم؟
اگر عشق خود علت اصلی است چرا باز بحث ((معلول)) و ((علت)) کنیم؟
بیا جیب احساس و اندیشه را پر از نقل مهر و محبت کنیم
پر گلشن راز،از عقل سرخ پر از کیمیای سعادت کنیم
بیایید تا عین عین القضات میان دل و دین قضاوت کنیم
اگر سنت اوست نو آوری نگاهی هم از نو به سنت کنیم
مگو کهنه شد رسم عهد الست بیایید تجدید بیعت کنیم
برادر چه شد رسم اخوانیه؟ بیا یاد عهد اخوت کنیم
بگو قافیه سست یا نادرست همین بس که ما ساده صحبت کنیم
خدایا دلی آفتابی بده که از باغ گلها حمایت کنیم
رعایت کن آن عاشقی را که گفت: ((بیا عاشقی را رعایت کنیم))
قیصر امین پور
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هشتم مهر 1387ساعت 12:59 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
از مقابلم می گذرند نگاهی کوتاه می کنند و می روند مگر نمیدانند من که هستم مگر در مورد من نشنیده اند من که بیش از همه شما تقاص نیرنگ نامردمان را پرداختم. کجا بودید وقتی او،آن بهانه زندگیم را در برابر چشمانم ربودند مگر نشنیدید وقتی در برابرتان ناله سر میدادم و شما ایستادید یادتان هست داشتند دلم را می دریدند و من به آسمان می نگریستم. متن نریشن ابتدای فیلم تجسم.
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387ساعت 5:6 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
ایکاروس ! ایکاروس ! چرا آن گاه که از میان ابرهای باران خیز به درون سایه های آن دریای سبز سقوط کردی رساتر فریاد بر نیاوردی؟ چرا بر جایی نیفتادی که هیچ یک از ما هرگز نتوانیم خون و استخوان روی سبزه ها را فراموش کنیم؟ ایکاروس ! ایکاروس در سر چه اندیشه ای داشتی وقتی به میان ابر باران خیز شیرجه میرفتی؟ آیا چشمهایت از خون تهی شده بودند، و دندانهایت از جریان تند هوا یخ زده بودند؟ سرخ و سفید است خاطرات سقوط های بزرگ. سرخ و سفید است اذهان شاهدان. سرخ است سفیدی چشم ها، و سفید است گونه هایی که زمانی گلی بود. ایکاروس ! ایکاروس ! صدایت را می شنویم پیش از آنکه به انتهای آبهای ژرف برسی. ایکور- گاوین بنتاک (ترجمه ی احمد میر علایی) |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و سوم تیر 1387ساعت 4:31 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
ببین که هیچ نیست، جاده نیست ستاره نیست،ماه نیست نیست،سکوت نیست غروب رفته است و نیست تجسم از بهار نیست صدای دود و قال نیست افق دلیل خام نیست فقط خیال ناب نیست تو هستی و سراب نیست فقط تویی و خواب نیست فقط تویی و خواب نیست بیست و یکم تیر ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت چقدر دلم میخواست با تو بگویم تو را سپاس که مرا شنیدی و گفتی.
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و سوم تیر 1387ساعت 3:56 بعد از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
قسمتی از دیا لوگهای فیلم سینمایی "طوقی" به کارگردانی زنده یاد "علی حاتمی" و دیا لوگ نویسی شاهکارش با نقش آفرینی "بهروز وثوقی" و "ناصر ملک مطیعی" و گویندگی "چنگیز جلیلوند" به جای هر دو بازیگر. بیشتر دیالوگها را به همان صورت که تلفظ شده آورده ام. سید مرتضی:دایی مصطفی/سیلام دایی دایی:سلام به رو ماهت،ماشالله،چشم کف پات خوب دایی تو کجا اینجا کجا؟چطور یاد ما کردی؟ آفتاب از کدوم ور در اومده شاخ شمشاد یاد داییش کرده؟ به آقام علی یه هفتس تو فکرتم میخواستم آدم بفرستم پیت بگم اگه آب دستته بذاری زمین بیای گفتم باز بونه میاری و نمیای اونوقت خدا باس بزنه پس کلت خودت پاشی با پای خودت بیای پیش دایی بنازم حکمت خدارو،بی بی چطوره؟ سید مرتضی:یه بند یا سر نمازیا منو نصیحت میکونه دایی:چشاش؟ سید مرتضی:نییبینه دایی دایی:خوب چی شد ایینورا؟زدی از خونه بیرون؟ سید مرتضی:همش زیر سر این طوقی،این منو کشوند دایی دایی:گفتم باعاث یه حسابی باشه،دایی که دیدن نداره سید مرتضی:نی تو هررو خونه مایی دایی:من که عذرم خواستس،وقت سر خاروندن ندارم سید مرتضی:بی بی بونه میگرفت طوقی اومد نیمد داره ما ال میشیم بل میشیم گفتم یه سه چار روز بزارمش یه جا امونت سروصدای بی بی بخوابه داشتم میرفتم گفتم که... دایی:خوب شد اومدی،تفاقاً کار واجبی باهات داشتم سید مرتضی:چی شده دایی؟ دایی:خیر ((چاقوی سید مرتضی بر روی زمین می افتد)) موسیقی شاهکار اسفندیار منفردزاده با صحنه همراه است. سید مرتضی:فقط واسه خیار پوس کندنه خوب میگفتی دایی،نکنه میخوای حجر رو ببندی و بیای زیر گذر چرتکرو بندازی دورو غداره ببندی دایی:نه دایی،غداره تو این روزگار حکمت نمیکونه،آدم باعاث بره دنبال کسب سید مرتضی:روزی میرسه دایی دایی:به آقام علی اگه درموندی یه لوطی نیس یه پول سیا یه پاپاسی بیاره بذاره کف دستت تا جوون و جاهلی بار خودتو ببند،از ما گفتن،به ما که هر چی گفتن یه گوشمون در شد یه گوشمون دروازه تا سرمون خورد به سنگ سید مرتضی:گیرم که شدی امیرتومان،دسته آخر همه چیزو باعاث بذاری و بری اون که موندنی چیه؟حرفای خودته دایی دایی:دایی خیلی فرق کرده روزا همون روزاس ولی روزگار روزگار دیگه ای آفتاب به آفتاب اگه سنار سه شی نذاری کنار باختی اونوقت سر پیری باث کاسه گدایی دست بیگیری سید مرتضی:چی شده دایی؟ دایی:خیر،میخوام زن بستونم سید مرتضی:زن بستونی؟زن بستونی؟اِاِ...ایوالله دایی ایوالله تو که منکرش بودی اونوقت که دخترای دم وقته محله واست دستمال ابریشمی می فرستادنو رو شله زرد با دارچین اسمتو مینوشتن زیر بار نمی رفتی ده دفه واست بی بی سر خود شیرینی خورد پس خوندی حالا اون کیه که دایی رو انداخته تو تله حیرونم دایی:آه...،یه پری مثه پنجه آفتاب،موهاشو آفتاب نییده تو بازار شیراز دیدمش،دم یه دکونه بزازی چشاش پشتمو لرزوند،عرق سرد نشست به پیشونیم یه دختره خونواده داره،پدرش تو سفر حج عمرش به خونه خدا نمیرسه خودشه و مادرش،یه مادرو دختر دوتا زنن غورغور صب تا غوروب اسیر خونه سید مرتضی:خوب چرا معطلی بی بی رو بفرست بله برون دایی:اون که چش نداره قدم از قدم ورداره،نمیخوام آخره عمری آب به آب بشه جخ اگه زلزله ام بیاد اون از سر جانمازش پا نمیشه خودمم که دستم بنده و پام تو یه مامله فرش گیر کرده سید مرتضی:دایی کفتر اومده لب بومت،داری دستی دستی پرش میدی گور پدر مال دنیا وقتی پای عشق در میون دایی:آخه نمیشه که تو سفره جای شوم و ناهار عشقو محبت گذوشت سید مرتضی:پس میخوای چیکار کنی؟ دایی:فکرامو کردم،خدام خودش تو رو رسوند سید مرتضی:دِ منو سننه من ته پیازم یا سر پیاز؟ نکونه میخوای منو بفرستی بله بورون دایی:اونا دخترو عقد نکرده نمیفرستن،پیش پات داشتم میرزارو راهی میکردم بره وکالتاً دخترو عقد کنه که خدا تورو رسوند سید مرتضی:ایوالله،منو میخوای بفرستی جای میرزا دایی:آره دایی تا وقتی وصله تنم هست چرا یه غریبرو بفرستم... سید مرتضی:منو میخوای بفرستی تو یه کورور زن من روم نمیشه سر بلند کونم چه برسه حرف بزنم دایی:حرفا میزنی دایی سید مرتضی:اَ... با این کفتر که نمیتونم برم،تواَم که یه سری و هزار سودا بزا برم یه تک پا بسپرمش دسته یکی و بیام دایی:زود باش دایی وقت تنگه سید مرتضی:اَ...
امیدوارم که خداوند سایه همه دوبلورهای خوب ما رو مثل اساتید ارجمند استاد چنگیز جلیلوند و استاد منوچهر اسماعیلی و همچنین اساتید دیگر مثل خسرو خسرو شاهی بهرام زند - ناصر طهماسب - حسین عرفانی - جلال مقامی - نصرالله مدقالچی منوچهر والی زاده -شهلا ناظریان - رفعت هاشم پور - سعید مظفری-ناصر ممدوح جناب استاد رسول زاده و همچنین اساتید تهامی و قنبری بر سر ما نگه داره. و البته رفتگانی رو که به دیار باقی شتافتند همچون استاد ایرج ناظریان - استاد ایرج دوستدار - ژاله کاظمی- مقبلی - معمار زاده - زرندی خانم تاجی احمدی - حسن عباسی - مهدی آژیر - کاووس دوستدار - تقی ظهوری کنعان کیانی - محمود نوربخش -پرویز نارنجیها قرین رحمت خود کند. |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هفتم اردیبهشت 1384ساعت 4:25 قبل از ظهر توسط مجید حبیبی |
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1388 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 تیر 1387 اردیبهشت 1384 |
| پیوندها |
|
اشكان صادقي حامد عزيزي وحيد رونقي محمود گودرزي نيما نعمتي زاده محمد رضا علیمردانی محمد صالح جراح نجفی مجید داودی احسان مهدی نیما نکویی فرد فرزانه امیدوار کهیر |
|
RSS
|
درباره الي...